Nieuwsbrief augustus 2021

Activiteiten en corona

Where do i begin to tell a story … , mooie song van Andy Williams, een heel ander verhaal is het coronaverhaal geworden en helaas een zeer triest verhaal. 

Wereldwijd nu al meer dan 4 miljoen doden, België 25.000 doden, duizenden mensen op revalidatie en vooral een enorme druk op de schouders van de mensen in de zorg. Ook de mensen op gelijk welke werkvloer die moeten werken in moeilijke omstandigheden ook dat is al anderhalf jaar gaande en hopelijk misschien ooit terug voorbij. Wat heb ik een respect voor die mensen in de zorg, zij werken hard en zeuren niet en ik krijg telkens de tranen in de ogen als ik dan domme mensen zich zie misdragen als kleine kinderen waardoor alles opnieuw herbegint. Hoe moeilijk kan het zijn om te begrijpen wat een mensenleven waard is? Een mensenleven heeft zoveel vertakkingen naar familie, vrienden en kennissen toe en het zal dan ook altijd bij hen diepe sporen nalaten wanneer het virus dit leven wegneemt. Ik heb hier geen woorden voor maar ik weet dat voor mij alles moet wijken om een dergelijk verlies te voorkomen, dus helaas ook VGC activiteiten.

Ik weet dat ik misschien trouwe VGC-ers teleurstel op deze manier waarvoor mijn oprechte excuses, maar ik heb mijn verantwoordelijkheid en ik neem ze dan ook. Het tweede jaar op rij geen activiteiten, dat komt ook bij ons hard aan. In het verleden zijn we altijd met plezier dag en nacht in de weer geweest om activiteiten van VGC te organiseren, al kregen we er soms ook niet de respons op die we hadden verwacht en dan is dat ook wel balen maar het is zo, soms win je en soms ook niet.

Mijn persoonlijk verhaal is er één van “neem je verantwoordelijkheid op”. Als risicopatiënt met een paar slecht werkende longen leef ik in een kleine bubbel met mijn lieve vriendin Daisy. Verder dan uitwerken gaan we niet, Daisy op haar twee schooltjes en ikzelf in de na verkoop dus ook niet comfortabel en al zeker niet veilig. Terwijl mijn familie maar op enkele kilometers afstand woont zie ik hen enkel in openlucht of achter glas, mijn ouders zijn tachtigers. Dat ik me niet geroepen voel om VGC activiteiten te organiseren is misschien nu wel duidelijk en ik hoop op jullie begrip.

Nu we weer reizen zien we ook dat het virus opnieuw toeneemt en land na land heeft afte rekenen met een nieuwe opstoot en overal versoepelen de maatregelen niet meer. Als we nu een activiteit moeten organiseren komt er zoveel bij kijken dat het niet meer leuk is. Lezen kan ik het ondertussen wel dat VGC iets moet ondernemen, erop aangesproken echter ben ik nog helemaal niet maar waar stemmingmakerij naartoe leidt weten we allemaal.

Indien er een aantal mensen zich geroepen voelen om het roer over te nemen heb ik daar ook begrip voor en hoop ik dat ze zich dan snel aanmelden. Tot zover mijn toelichting van het uitblijven van de VGC-activiteiten die we hopen volop terug te kunnen opstarten vanaf januari 2022.

Thielemans Eric

Klik hier voor de volledige nieuwsbrief + data 2022